پیام آذری - روزنامه سازندگی / «توافق صلح؛ عامل وحدت یا تفرقه؟» عنوان یادداشت روز در روزنامه سازندگی به قلم سیدحسین مرعشی که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
یکی از موضوعاتی که کشور ایران و نظام جمهوری اسلامی از آن ضربه خورده و در گذشته نیز بابت آن هزینه داده، مداخله دادن اختلافات، اختلافنظرها و کشمکشهای سیاسی داخلی در موضوعات بینالمللی است. این گمراهیها که از زمان استقرار نظام جمهوری اسلامی رخ داده و تجربه شده، هزینه سنگینی بر کشور و ملت تحمیل کرده و بر تصویر کشور در برابر بیگانگان، رقیبان یا مخالفان جمهوری اسلامی و مخالفان ایران اثرگذار بوده است. کشمکشهای داخلی باعث شده که فرصتهای ارزشمندی در عرصه بینالمللی از دست برود.
بهعنوان مثال، یکی از مقاطعی که این مداخلات بروز یافت و به کشور ضربه وارد کرد، دوران دفاع مقدس و جنگ ایران و عراق بود. در آن مقطع، با هماهنگی رهبری حضرت امام(ره) بین مقامات ایران و آمریکاییها توافقاتی صورت گرفت تا نیروی هوایی کشور به موشکهای مناسب تجهیز شود همچنین تانکها تجهیز و موشکهای ضدتانک نیز تأمین شوند تا در نتیجه، ارتش عراق زمینگیر شود. با این حال به دلیل کشمکشهای داخلی، ایران نتوانست در زمان مناسب در جبهههای نبرد با عراق، پیروزی خود را تثبیت کند.
یکی دیگر از موارد بسیار روشن این رویه و ضربهای که کشور متحمل شد، مربوط به برجام است. در حوزه روابط خارجی ایران و موضوع هستهای، تاکنون برنامهای با جامعیت برجام تهیه نشده و سندی در این سطح و با این اهمیت در دسترس نیست. با وجود این و با اینکه این توافق بهعنوان یک سند مهم، تأییدیه مجلس، تأییدیه شورایعالی امنیت ملی و تأییدیه رهبری وقت (رهبر شهید انقلاب) را دریافت کرده بود همچنین مصوبه شورای امنیت سازمان ملل را نیز پشتسر داشت در اثر کشمکشهای داخلی بهجای آنکه به یک عامل وحدت و ابزاری برای صیانت از منافع ملی ایران تبدیل شود عملاً به ابزاری برای تفرقه بدل شد.
با توجه به اینکه بهنظر میرسد در هفته یا هفتههای آینده، توافقی میان ایران و آمریکا برای پایان مخاصمه، استقرار آتشبس بلندمدت و انعقاد یک قرارداد صلح حاصل شود و بخشی از مشکلات ایران و جهان حل گردد، مسئله مهمی که اکنون پیشرو قرار دارد، این است که از یکسو فشارهای موجود بر اقتصاد ایران کاهش یافته، امکان بهرهبرداری مؤثرتر از ظرفیتهای اقتصادی فراهم شود، تنگه هرمز باز شود و جهان بتواند از ظرفیتهای نفتی خلیجفارس استفاده کند و از سوی دیگر، آرامشی نسبی در سطح بینالمللی برقرار شود.
اکنون که به چنین نقطهای رسیدهایم و با وجود توافقی که به آن نزدیک شدیم، سوال اساسی که باید پاسخ داده شود این است که آیا سیاستمداران ایران با وجود اینکه همگی مدعی پایبندی به نظام جمهوری اسلامی، احترام به تصمیمات رهبری و اطاعت از ایشان هستند، قصد دارند این توافق را هم به سرنوشت برجام دچار کنند، یا آنکه قرار است شاهد نوعی رشد سیاسی در میان آنان باشیم و هر توافقی که از سوی مسئولان جمهوری اسلامی تأیید میشود به عاملی برای وحدت در جامعه تبدیل شود؟
امید میرود در آینده نزدیک شاهد نوعی رشدیافتگی سیاسی باشیم و حالا که سیاستمدارانی قصد دارند این رشادت را از خود نشان دهند، مردم ایران تکلیف خود را با سیاستمدارانی که بهجای پیگیری منافع عمومی، حاضرند کشور و مردم را در جمهوری اسلامی به ابزار بیان خواستههای شخصی خود تبدیل میکنند، روشن کنند. مردم باید موضع خود را نسبت به این افراد رشدنیافته و سرشار از کینه و بغض مشخص کنند.
بازار ![]()